Blog

Nieuwe huisstijl + logo

Nieuws

De ECV op zich is niet het belangrijkste maar haar missie...."dienen en een stem (bubbel) geven aan de verschillende kerken". Dit komt nu tot uiting door een prominentere rol aan de missie: "Om U te dienen"

De combi met de slogan is, denken we, erg sterk - De ECV spreekt door één bubbel (met één stem) én in verschillende kleuren (diversiteit) haar missie uit (letters 'Om U te dienen' zijn prominent aanwezig):

De bubbel oogt robuust door dikte en blijft toch organisch en vloeiend van omtrek doordat het niet overal even dik is.

De bubbel boven de letter 'ecv' oogt strak waardoor het een iconografisch effect krijgt, daarmee is het een helder logo met als bijkomend voordeel: tijdloosheid. De 'oude' kleuren groen en geel blijven onderdeel van het nieuwe logo maar zijn aangepast qua palet.









Jaap en Francien

Nieuws

Graag stel ik u Jaap en Francien Vergouwe voor. Jaap vervoegde ons ECV-medewerkersteam. Jaap is zeker geen onbekende in Evangelisch Vlaanderen.

Hij is sinds 1991 full time werkzaam in Vlaanderen. Hij verhuisde in 1992 met zijn vrouw Francien vanuit het Zeeuws-Vlaanderen (Nl) naar West-Vlaanderen om gemeenten te dienen met onderwijs vanuit het Woord van God. Zijn passie is discipelen van Jezus te zien groeien in genade en kennis van de Here Jezus en hen daarin voor te gaan. Hij geeft daarom studies in gemeenten, huisgroepen, etc. en predikt in zondagdiensten. Hij heeft een hart voor zending en bezoekt dan ook regelmatig zendelingen en gemeenten in het buitenland, m.n. in Zuid- en Midden Amerika. Ook is hij samen met zijn vrouw Francien actief betrokken (geweest) bij de Scholen met de Bijbel en hebben de samenwerking van die scholen mede vorm gegeven. Hun vier kinderen met hun gezinnen participeren elk in gemeentewerk in Vlaanderen en Nederland.

We zien uit naar een fijne samenwerking

 




Henri en Leda

Nieuws

Graag stel ik u Henri, Leda en hun kinderen voor. Henri en Leda vervoegden ons ECV-medewerkersteam. 

Henri & Leda zijn missionair werkers in de Westhoek, West-Vlaanderen. Samen zijn ze al geruime tijd betrokken bij jeugdwerk. Een tiental jaren coördineerden ze het jongerenwerk in hun thuisgemeente in Zaventem, later waren ze in hun job bij OM België verantwoordelijk voor TeenStreet en het uitzenden van jongeren voor korte- en lange termijn zendingswerk. Hun verlangen groeide om ook te investeren in jeugdwerk 'buiten de kerkmuren' en zo zijn ze via een serieuze zoektocht in Ieper beland. Henri is vanuit ECV betrokken bij landelijk jeugdwerk via EJV, waar hij met het EHBjo team andere jeugdwerkers begeleidt.

Lokaal willen Henri en Leda zich vooral richten op opbouwwerk en jeugdwerk in de buurt, onder alle jongeren en gezinnen. Ook hopen ze christenen en gemeenten te ondersteunen in het uitdragen van hun geloof. "Leef je geloof, deel je leven" is hun lijfspreuk. Als gezin zijn ze deel van de ECV Gemeente "De Hoeksteen" in Ieper.




ECV op stap!

Gemeenteopbouw en Evangelisatie Nieuws

Op zaterdag 27 september was het verzamelen geblazen bij de Abdij van Kortenberg. Bestuur en medewerkers ontmoetten elkaar voor gesprekken rond de thema's van 'vrijwilligerswerk' en betrokkenheid in de gemeente.

Samen wandelen, eten en nadenken over hoe we kunnen omgaan een opvallende maatschappelijke en gemeentelijke realiteit: ervaren nog steeds genoeg mensen een roeping om tijd vrij te maken voor betrokkenheid? Geen pasklare oplossingen maar wel een boeiende vraagstelling waar enkele uren mee zoet waren.




ECV Algemene Leidersvergadering

Gemeenteopbouw en Evangelisatie Nieuws

Voorbije zaterdag (29/11/14) tekenden een kleine 90 leiders en sympathisanten present aan de ETF voor de jaarlijkse ECV Algemene Leidersvergadering. Het werd een dag van dankbaar terugblikken op de bediening van collega-medewerkers Martin en Lydia Symons. 

Jong en oud waren afgezakt naar Heverlee om te luisteren naar wat er allemaal beweegt binnen de ECV. Samen eten (wat een lasagne!), bidden, aanbidding en brainstormen over de uitdagingen waar we als kerken mee te maken hebben. De kerntaken werden één voor één overlopen en onze gasten, Mie Berlamont en Patrick Nullens, informeerden ons over hoe het gesteld was met respectievelijk de ECV Vrouwendag en de ETF.

Bedankt aan alle medewerkers en deelnemers voor een geslaagde dag en volgend jaar, zo God wil, een nieuwe ontmoeting op 14 november 2015.

Tot dan!




Rondetafel Kerk Binnenste Buiten

Gemeenteopbouw en Evangelisatie

De werkgroep 'Kerk BinnensteBuiten' vertegenwoordigt enkele organisaties en netwerken van kerken (ECV, VEG, BEZ, ETF).

Wie zitten er in deze werkgroep? Teo Kamp en Jannes Kalkhuis namens de BEZ, Peter Bordon en Adri van den Berk namens de VEG, Jack Barentsen namens de ETF en Henri Menheere en Filip De Cavel namens de ECV. Johan Lukasse, oud-directeur BEZ, neemt ook met regelmaat deel aan onze gesprekken.

Deze werkgroep houdt zich vooral bezig met de thema's 'gemeentestichting' en 'evangelisatie'.

Doorgaans organiseren we elk jaar een studiedag voor de leiders uit deze verschillende denominaties. Dit jaar echter willen we eerst onze aandacht schenken aan een nieuwe generatie gelovigen en hun ideeën en ervaringen over en met de kerk. Een beetje vanuit de idee ,"zeg me hoe je denkt over 'de Vlaamse Evangelische gemeente' en ik zeg je hoe je denkt over 'gemeentestichting.'" We komen daarmee op het terrein van thema's als 'kerkmodel', 'visie voor de kerk', 'relevante kerk'...en...we merken dat we misschien wel met enkele blinde vlekken zitten waarvan we hopen dat zij ons hierbij kunnen helpen.

Deze jonge mensen inspireren ons en doen ons vragen stellen over kerkkeuzes en thema's die ze belangrijk vinden. Vandaar de idee van een rondetafel-gesprek die ondertussen achter de rug is: een unieke ontmoeting voor ons waar we willen luisteren, vragen stellen,...enkele spanningsvelden blootleggen en ze ook benoemen.

Voor ons is dit hele thema niet alleen een theologisch vraagstuk, maar ook een vraagstuk met een uitermate praktische kant en de twee hoeven niet tegen elkaar uitgespeeld te worden. Aan de ene kant heb je gevestigde leiders die vooral opgegroeid zijn met het 'hierNAmaals'-verhaal itt het 'hierNUmaals'-verhaal. De gemeente blijft voor die eerste groep nog steeds de 'burcht' (veilig) of de 'lichttoren' (waarschuwend, verkondigend) ipv de 'herberg' (gastvrij, inclusief) of 'benzinestation' (voedend). Beide benaderingen kennen hun mogelijkheden en valkuilen.

Gewapend met onderstaande vragen, vond een ontmoeting plaats die werd begeleid door Bart Biesbrouck, oudste in de ECV Kuurne.

  • Wat zien jullie als sterkten/zwakten/kansen/bedreigingen voor een nieuwe generatie 20/30'ers om hun plek te vinden binnen de bestaande doorsnee Evangelische gemeente?
  • Wat betekent dit in functie van het soort gemeente die we willen zien ontstaan in de komende jaren? Wat betekent dit voor het thema 'evangelisatie'?
  • Zijn er vragen die we ons zouden moeten stellen om vooruit te kunnen gaan?

Er werd een verslag van deze vergadering gemaakt en we hopen die binnenkort met u te kunnen delen.

Namens de werkgroep

Filip




Een babbel met Rosario

Belangenbehartiging en Identiteit Nieuws

IN GESPREK MET ROSARIO ANASTASI

Hij is een kind van de Genkse mijnstreek. Als migrantenzoon van Italiaanse ouders groeide Rosario Anastasi op tussen de terrils van Zwartberg en Waterschei . Toen hij in 1982 een Jezus-mens werd, ging zijn hart kloppen voor zijn Heer. Een geluk met een ongeluk… een  mijnongeval  bezorgde hem een fysieke handicap waardoor hij tijd kreeg om te studeren. Hij verdiepte zich in Gods Woord en werd een krijger in Zijn Koninkrijk. Naast lesgever aan de ETS werd hij één van de spilfiguren binnen de ECV. Uiteindelijk resulteerde dit in het ECV-voorzitterschap in 2015. Als de kippen waren we erbij om hem eens aan de tand te voelen over zijn ervaringen en zijn visie.

Was je een koolputter of werkte je op den dag (bovengronds), zoals ze dat hier noemen?

Ik kwam als een afgestuurde A2-er elektromechanica van school en werd een ‘ajusteur’ of paswerker in de ondergrond van de koolmijn in Waterschei. Eigenlijk voelde ik mij geen koolputter.  In mijn hoogmoed keek ik neer op de koolputters. Zo snel mogelijk wilde ik carrière maken. Daarom was ik de opleiding B1 mechanica begonnen. In de ondergrond had ik de taak om hydraulische ondersteuners in elke productiepijler te controleren. Ik maakte er een rapport van zodat de onderhoudsploeg de herstellingen kon uitvoeren. Omdat ik meldde dat ik chef wilde worden, werd ik na een jaar in de productie gedropt en werd ik ‘depaneur’ in een productiepijler. Als de productie stil viel door een mechanisch mankement, moest ik dit oplossen zodat de productie verder kon. Daar heb ik een werkongeval gehad.

Na mijn ongeval en drie jaar revalidatie werd ik op de bovengrond tewerkgesteld. Daar kwam ik in de dienst veiligheid, waar ik na het werk als bediende, veiligheidsagent van de bovengrond werd tot aan de mijnsluiting.

Hoe kwam je als mijnwerker in contact met het Evangelie?

Eigenlijk ben ik niet in de koolmijn in contact gekomen met het Evangelie. Kort na mijn werkongeval heeft mijn oudste zus mij in contact gebracht met de evangelist Henk Gelling. In dat gesprek wilde ik er als 22-jarige evolutionist niet aan. Mijn leven was door dat werkongeval als een kaartenhuis in elkaar gevallen. Dromen spatten als zeepbellen uit elkaar. Ik, die het ging maken, was nu afhankelijk van anderen. Na dat gesprek wilde ik de Bijbel onderzoeken. Op Henks advies ging ik lezen in het Nieuwe Testament. Hoe meer ik las in de evangeliën, hoe meer ik overtuigd werd van de persoon van Jezus. Het verzet in mijn hart ebde weg. Ik ben op mijn knieën gegaan en heb Hem aanvaard als Verlosser en Heiland.  Mijn leven heb ik aan Hem gegeven.

Door dat arbeidsongeval werd je enerzijds  fysiek gehandicapt, maar anderzijds kreeg je wel tijd om te studeren.

Met een gedeeltelijk verlamde arm en hand door het leven gaan, heeft toch wel een grote impact in mijn leven gehad. De relatie met de Heer heeft mij enorm geholpen om dit te verwerken. Ik zag al dadelijk een verband in het gebeuren. Ik was zo bezig met mijn carrière dat ik geen tijd zou maken om het Evangelie te onderzoeken. Ik voelde me snel een kleine Paulus. God gebruikte het gebeuren om mij te roepen in Zijn dienst. Als 22-jarige jongeman waren er natuurlijk ook andere zorgen. Welke vrouw zou wel willen trouwen met iemand die een fysieke handicap heeft? Worstelend heb ik dit dikwijls besproken met de Heer. Ik begreep dat ik dit aan Hem moest overlaten.  Al snel vond ik rust. Hoe God het ook zou leiden, zo zou  ik het aanvaarden. Na enkele maanden leerde ik mijn vrouw Anita kennen en kregen we drie kindjes.

In het eerste jaar van mijn revalidatie ben ik tot de Heer gekomen. Daarna volgden nog twee heerlijke jaren. Ik had veel tijd om te investeren en het was voor mij een lust: Bijbel bestuderen, kinderwerk, jeugdwerk, jeugdkampen, Bijbelstudie geven, redacteur van het jeugdblad ’t Weggetje, meehelpen in de leiding van de gemeente. Maar daarna kwam de desillusie: terug gaan werken op de bovengrond, minder tijd om te investeren; het werk als veiligheidsagent op de bovengrond combineren met dienstbaarheid in Gods koninkrijk. Drie jaar lang leefde een grote hoop om de Here voltijds te mogen dienen.

En dan kwam de mijnsluiting. Een drama of een kans? Wat heb je toen precies gevolgd?

In mijn persoonlijke agenda werd de mijnsluiting de vervulling van mijn droom. De hoop om de Here voltijds te dienen, kwam zeer onverwacht uit. Ik was toen reeds mede-oudste in de christengemeente van Zwartberg. Op de fulltimersvergadering werd samen besloten dat mijn bediening zich zou uitstrekken over drie gebieden: mijn oudste-zijn in de christengemeente van Zwartberg, het coördineren van het landelijk jeugdwerk en de opleiding ‘Gegradueerde in de godsdienstwetenschappen’ op het Bijbelinstituut België in Heverlee (huidige ETF) volgen. Het was een ideale combinatie. Wat ik leerde in mijn opleiding, kon ik dadelijk omzetten in de praktijk. Ik heb zeer veel gehad aan mijn opleiding. Ik geraakte zeer sterk onder de indruk van Gods openbaring in Zijn Woord. Zo kreeg ik een goede basis voor de uitwerking van mijn bediening.

Je inzet in de plaatselijke evangelische gemeenschap bracht je uiteindelijk naar het landelijke niveau. Hoe ging dat?

Door de mijnsluiting kon ik mijn droom waar maken. Zo maakte ik in januari 1990 deel uit van de fulltimersvergadering. Als coördinator van het jeugdwerk maakte ik ook deel uit van het bestuur van de ECV dat werd opgericht. Zo heb ik meegeholpen aan de opbouw van onze denominatie waar Guido De Kegel de inspirator van was. Na mijn opleiding ben ik Martin Symons opgevolgd als voorzitter van de fulltimers, dat we toen een andere naam hebben gegeven, namelijk het zendingsteam. Enerzijds leidde ik het zendingsteam en anderzijds vertegenwoordigde ik hen op het bestuur van de ECV. In die tijd stopte ik ook met het kampwerk. Maar ik droeg het jeugdwerk in mijn hart en ben zo betrokken geraakt in het bestuur van het nieuwe EJV.  Dat bestuur heeft toen zeer hard gewerkt om de landelijke erkenning als jongerenvereniging te bekomen. Wat een spannende tijd! De laatste vier jaar bij het EJV was ik voorzitter. Het was heerlijk een jongerenorganisatie op te bouwen met personeel, vrijwilligers en werkingsmiddelen. In vergelijking met het gemeentewerk, lag het werktempo veel hoger.  De overheid verplichtte ons om beleidsmatig te werken: een beleidsplan  ontwikkelen waar visie, missie, strategische en operationele doelstellingen dienden omschreven te worden.  Op basis van dat beleidsplan kregen we een enveloppefinanciering voor vier jaar. Natuurlijk dienden we elk jaar te verantwoorden of we de gestelde doelen behaald hadden. 

In 2015 werd je voorzitter van de ECV.  Zijn er bepaalde accenten die je als voorzitter wil leggen.

Al enkele jaren ervaren we in het bestuur dat de samenhorigheid in de ECV-familie aan het wegebben is. Jaren ben ik enorm fier geweest op onze denominatie omwille van de hechte band tussen de gemeenten onderling. In vergelijking met de andere denominaties was dit steeds onze sterkte. We zijn een kind van de tijd. De tijdsgeest van het individualisme speelt ons parten. Er is minder behoefte om contact te zoeken met andere plaatselijke ECV-gemeenten.

Ook zou ik graag de ECV dichter bij de plaatselijke gemeente willen brengen. We ervaren een duidelijke afstand tussen de plaatselijke gemeente en de ECV. Gelovigen zien het belang van een denominatie niet meer. Op dit moment proberen we een financieel plan uit te werken om pastorale werkers, die regionaal werken, aan te trekken. Ik hoop dat we samen met de plaatselijke gemeenten in de regio’s iets kunnen realiseren. De bedoeling is dat broeders of zusters een pastorale werker kunnen consulteren wat betreft hun innerlijk nood of geestelijke ontwikkeling.

Heb je als migrantenzoon  een  speciaal hart voor al die migranten/vluchtelingen die ons land zo massaal binnen komen.

De setting is natuurlijk niet dezelfde. Mijn ouders en de drie oudste kinderen zijn na de oorlog in de jaren ‘50 naar België gekomen. Er was een akkoord tussen beide landen, huisvesting werd voorzien  en het doel was duidelijk: dadelijk werken in de koolmijn. Er was dus meer zekerheid voor onze ouders dan voor de huidige vluchtelingen die rechtstreeks uit de oorlog komen. Alhoewel, zij hebben ook hun moeilijkheden gekend. Ik was de jongste van zeven en heb de moeilijkste periode van mijn ouders niet meegemaakt.  De film Marina heeft dit prachtig in beeld gebracht. Toen ik de film zag, zijn er heel wat emoties naar boven gekomen en hebben tranen gevloeid.  De huidige vluchtelingen hebben geen zekerheden wat betreft huisvesting, verblijf en werkgelegenheid. Vanuit onze christelijke identiteit dienen we barmhartig te zijn. In het Oude Testament was de boodschap voor het Joodse volk zeer duidelijk. Ze dienden barmhartig te zijn voor de weduwe, wezen en vreemdelingen. Daarom ben ik zeer verheugd dat verschillende ECV-gemeenten hun barmhartig hart tonen.

Welk geestelijk aspect vind je een absolute noodzaak in onze gemeenten vandaag?

Elke gelovige zou er in moeten slagen om een intieme geloofsbeleving met God te hebben. Zoals in een liefdesrelatie dienen we op zoek te gaan naar wie God is. Welke persoonlijkheid heeft Hij, hoe functioneert Hij, welke accenten legt Hij, wat verwacht Hij van mij? Heb ik een juist beeld van God? Door de Bijbel te bestuderen en met God om te gaan, groeien we in onze beleving met Hem. Hoe beter we God leren kennen, hoe meer vertrouwen we Hem zullen schenken.

Een tweede aspect in deze intimiteit zijn we zelf, natuurlijk. Wie ben ik? Wat leeft in mij? Hoe functioneer ik? Durf ik in de spiegel van mijn hart kijken en opmerken wat allemaal mis gaat ?Durf ik hierover spreken met God? Waarom zou ik mij moeten schamen voor God? De Here heeft mij geleerd om trots en schaamte aan de kant te schuiven en zoals ik ben, te naderen voor Zijn troon van genade. Zoek een intieme geloofsbeleving met de Heer!

Na de explosieve kerkgroei in de jaren 70 en  80 stagneerde dit. Relatief weinig mensen kwamen daarna nog tot bekering. Hoe kunnen we volgens jou de curve weer omhoog halen.

Zeer eigenaardig heeft die groei niet lang geduurd. In de jaren 80 zijn we met 7 familieleden tot geloof gekomen in twee jaar tijd. Eind jaren 80 was het voorbij. Veel evangelisatieacties zijn ondernomen met zeer weinig vrucht. Dit was een grote teleurstelling. Ik ben zelf geen evangelist maar ik heb vaak mijn organisatiegave ingezet op evangelisatie. Ik heb jaren deze teleurstelling gedragen. Op een bepaald ogenblik werd het me duidelijk dat ik diep in mijn binnenste God kwalijk nam dat er zo weinig mensen tot geloof kwamen door onze inspanningen. Hoe kon ik dit God kwalijk nemen! Ik heb dit beleden en het verlangen kwam terug om iets aan evangelisatie te doen.

Hoe de curve weer omhoog halen? We leven in een samenleving waar het gros van de mensen niets meer van Christus wil weten. In de media, politiek en wetenschap is een aversie gekomen omtrent alles wat met geloof te maken heeft. Ik bespeur een grote arrogantie ten aanzien van God en het geloof.  Jongeren in onze samenleving hebben geen kennis meer van God en Zijn heilsplan. We leven in een tijd die te vergelijken is met de samenleving in Israël voor de ballingschap. Men is God vergeten. Iedereen gelooft het zijne en moet de ander gerust laten. Mogen we de mens nog confronteren? Het woord paternalistisch wordt vaak als verwijt naar boven gehaald. Onze samenleving is op ethisch vlak zeer ziek geworden. Wie kan men nog vertrouwen: het rechtssysteem, de politiek, de kerk, de voedingsindustrie, de auto-industrie? Ik merk dat ik zeer pessimistisch lijk. Toch geloof ik dat er nog kansen zijn. Naast het merkbare wantrouwen heersen onzekerheid en angst in onze samenleving.  Dit zal mensen toch tot nadenken stemmen. Daarom ben ik zeer blij met de landelijke 'Actie 3.16' en hoop dat het niet bij maart blijft maar dat de Evangelische beweging terug missionair wordt.  Ik bid dat er vele mensen tot geloof mogen komen.

Vele kerken  in Vlaanderen hebben te kampen met leegloop en met name de jongeren lijken vaker weg te blijven. Wat moet er anders en is er een bepaalde strategie die we dienen te volgen?

Je legt de vinger op de wonde en dat doet pijn. Dit is inderdaad een grote zorg. Als al de jongeren die ooit in onze zondagsschool gezeten hebben, terug naar de gemeente zouden komen, zouden onze gemeenten meer dan verdubbelen. Als gezin worden wij hier ook mee geconfronteerd. We hebben drie kinderen (30, 28 en 20 ) waarvan geen enkele deel uitmaakt van een gemeente. Het is een grote zorg. Het is duidelijk dat elke generatie gewonnen moet worden. Twee woorden komen bij mij naar boven in deze problematiek, namelijk wedergeboorte en discipelschap. De wedergeboorte is een momentum waar God en mens elkaar ontmoeten en waar God zijn Geest schenkt. De mens dient zich bewust te zijn van het feit dat hij zondig is en dient zijn volledige leven te willen geven aan zijn Verlosser. Dit is een beslissing die komt uit het diepste van ons wezen.  Met enkel kennis kom je er niet. Wie niet beseft dat zonde een ravage in de ziel aanricht, zal de diepte van de verlossing niet ten volle begrijpen. Hij zal zich niet volledig kunnen overgeven aan Jezus Christus en geen wedergeboorte meemaken.  Helaas komen vele jongeren die christelijk zijn opgevoed nog niet tot dat momentum. In onze plaatselijke gemeente Zwartberg bidden we elke eerste zondag van de maand voor hen. Ook hebben we eens een reünie georganiseerd waar 60 van de 100 jongeren op af zijn gekomen. Het was een leuke samenkomst. Eén iemand uit deze groep lijkt de weg naar de gemeente terug te vinden.

Mijn tweede woord was discipelschap. Het onderwijs in de ECV-gemeenten is vooral gericht geweest op Bijbelstudie waar één persoon aan het woord is. Daardoor zijn we gekend als de denominatie met een zeer goede Bijbelkennis. Maar we hebben weinig oog gehad voor discipelschap. Als iemand tot geloof komt, moet die nog zoveel leren. Daarom is het nodig dat de pas bekeerde persoonlijk wordt begeleid door een mentor. Dit vraagt zeer veel energie maar is zeer belangrijk. Zoals iemand die wil leren autorijden begeleiding nodig heeft, zo dient een pas bekeerde begeleid te worden in het leren bidden, Bijbel lezen, Gods wil zoeken, de oude mens afleggen en de nieuwe aan te doen, dienstbaar zijn enz..

Jezus bad voor eenheid onder christenen . Zie je ergens een taak weggelegd voor jou als voorzitter om de hand te reiken naar andere christelijke strekkingen?

Op 1 juni 2013 heeft de EAV een symposium georganiseerd met als thema: een veelkleurige Kerk met één Patroon. Op deze historische dag werd een intentieverklaring getekend door verschillende evangelische leiders in Vlaanderen.  De intentie was om inspanningen te doen om de éénheid die Jezus voorschrijft, te verwezenlijken. Als bestuurder van de EAV ben ik betrokken geweest in dat proces en heb ik de intentieverklaring ook getekend.  Ik heb zelfs kringmateriaal voor 12 avonden ontwikkeld over Jh17. De EAV biedt natuurlijk een platform waar evangelische gemeenten en organisaties elkaar kunnen vinden. Buiten dit platform wordt het natuurlijk moeilijker. Op gebied van respect en eerbied dienen we zeker de hand te reiken. Op gebied van samenwerking liggen de zaken moeilijker.

Laat ons even mee genieten van jouw spirituele bagage.  Welke geestelijke les was voor jou cruciaal?

Een van mijn lievelingsverzen is Ps25:14: ‘Des HEREN vertrouwelijke omgang is met wie Hem vrezen, en Zijn verbond maakt Hij hun bekend.’ De vreze des Heren is een prachtige uitdrukking. Het spreekt van een relatie met de Allerhoogste vanuit eerbied, respect maar ook vanuit verootmoediging en nederigheid. Wat een openbaring dat God vertrouwelijk met ons wil omgaan! Vanuit deze openbaring zoek ik een intieme relatie met de Heer. Ik leg mijn trots en schaamte aan de kant en nodig de Here uit om in mijn ziel te kijken. Alles wordt bespreekbaar: de spanningen rond seksualiteit, de moeilijkheden wat betreft financiën, problemen in relaties, onzuivere motivaties, het feit dat ik de neiging heb om steeds mijn eigen belang te zoeken. Ik bid dat Gods Geest me verder leert te groeien in liefhebben.

Heb je tot slot nog een tip voor onze lezers om gepassioneerd en gedreven te blijven in Gods Koninkrijk.

In Ef1:3-14 vinden we de prachtige ‘in Hem’ uiteenzetting. Paulus gebruikt hier driemaal de uitdrukking ‘tot lof Zijner heerlijkheid’. Alles wat Gods Geest in ons verwezenlijkt, is tot lof Zijner heerlijkheid. Ik wil mijn leven zo leiden dat het tot lof Zijner heerlijkheid is. Met mijn gedachten, mijn emoties, mijn gedrag, mijn inspanningen wil ik Hem verheerlijken. Natuurlijk zal ik falen maar dan kan ik de troon van Gods genade opzoeken. Als we vanuit de motivatie om Hem te verheerlijken, leven, komt de passie en gedrevenheid vanzelf.

Willy Maesen

Een kortere versie van dit interview kan je lezen in het maartnummer van de ECV Nieuwsbrief.




ECV Leidersdag

Gemeenteopbouw en Evangelisatie Belangenbehartiging en Identiteit Nieuws

28 oktober 2017. Het was verzamelen geblazen aan de ETF voor onze jaarlijkse ECV algemene leidersvergadering. 80 leiders en gemeenteleden uit 23 gemeenten luisterden, tafelden en gingen in gebed. Rosario, onze voorzitter deed verslag van waar het bestuur het laatste jaar mee bezig is geweest. Enkele broeders uit ECV Overpelt, die de fakkel doorgaven aan jonge leiders, werden bedankt wegens hun dienstbaar leiderschap. Kurt Maeyens bracht een inspirerende boodschap over de nood om dichtbij God te blijven. Marten Turner, directeur van OM België, riep op om in elke burgelijke gemeente te gaan voor een geloofsgemeenschap. Onze medewerker, dr. Raymond Hausoul, prikkelde de aanwezigen met wat hij geleerd had nav zijn proefschrift (over de nieuwe hemel en nieuwe aarde). Zoals u kan merken, een volle dag met heel wat pit, inhoud en gezellig gebabbel.

Ook werd er een oproep gedaan om te bidden voor elkaar. Elke gemeente 'adopteert' het komende jaar een andere gemeente waar ze voor gaan bidden.

 




© Copyright 2017 Evangelische Christengemeenten Vlaanderen | Webdesign door Silensstudio | Contact | Login